Het JO13-1 team is onlangs teruggekeerd van een bewogen tournooi in Parijs. Het verslagje hieronder van begeleider Marc Hogchem neemt je mee in hun belevenissen!

Het was pas januari toen we via onze hoofdtrainer Melvin uitgenodigd werden om een toernooi in Parijs te spelen. Wat een eer voor ons eenvoudige JO13-1 teampje. Wat een leuke ervaring zou dit zijn. We zeiden hier maar wat graag JA op.

Gek genoeg sprak er niemand in onze selectie Frans. Arabisch, Jiddisch, Albanees, Fins, Slowaaks, Macedonisch, Engels, Surinaams, Spaans: geen probleem. Maar de Franse organisatie sprak geen Engels, dus wij trainers moesten zelf aan de slag met Translate om het contact en de Franse regeltjes goed te begrijpen. Dit bleek nogal wat. Je mocht van de Franse regering blijkbaar niet langer dan 90 minuten op een dag spelen, zeker niet onverzekerd, en ook moest je rugnummers, een reservetenue mee én een spelerspas op je voorhoofd geniet hebben. Dit hebben wij als ASV Arsenal natuurlijk allemaal niet. Wij zijn een simpele amateurclub, met tot kerst drie trainingsballen per team en heel veel gemalen autoband tussen de tenen.

De tijd ging snel, het werd juni en een eindeloze stroom van appjes tussen Parijs, Amsterdam en de ouders kwam op gang. Ondanks de 100% goedgekeurde VOG van de trainers en de 100.000 kilometer die onze potentiële chauffeur per jaar maakt, wilde uiteindelijk toch iedere ouder zelf zijn kind naar Parijs brengen en hem het liefst zelf in slaap wiegen . Voor dat laatste staken wij zo goed mogelijk een stokje. We hadden een gratis hotel, betaald door Parijs, en de kinderen moesten als team heel veel LOL maken.

Het bleek nog veel lolliger te worden, want code rood en nieuwe warmterecords gooiden roet in het eten. De Fransen kwamen met een uiterste noodgreep: het zou een nachttoernooi worden. Met een speeltijd van 21:00 uur tot diep in de nacht. Na een pizza in een bloedhete pizzeria verloren we helaas iedere 14 minuten durende wedstrijd. Wij kwamen dan ook het verst van iedereen; zo'n dag reizen in de hitte gaat je niet in de koude kleren zitten. Het lag zeker niet aan de coaching. Toch nog één gelijkspel dan. Maar gescoord werd er helaas niet.

Geslapen ook niet, want de kinderen bleken nog bomvol energie te zitten. Na een nacht voetballen en met andere voetbalteams werd er flink gekeet op de gangen, en zagen wij meerdere malen het gezicht van de nachtportier van het Ibis-hotel. Zeker ook omdat de coaches een andere kamer moesten vragen vanwege alle bedwantsen die hen helemaal leegzogen om 05:00 uur in de ochtend. Niks is echt gratis natuurlijk.

De volgende dag brachten wij heerlijk door in het gemeentezwembad, onder de schaduw van een 300 jaar oude naaldboom, terwijl iedereen even aan zijn verplichte Speedo moest wennen. Fransen maken geen uitzondering: het is een Speedo of een nekschot in dat zwembad. En een badmuts natuurlijk, voor als je echt wilde zwemmen.

Maar zaterdagavond, net toen ASV Arsenal JO13-1 tot op het bot gemotiveerd klaarstond op het veld om revanche te nemen voor de belabberde voetbalprestaties van de vorige avond... noodweer! De hele avond trok het onweer met duizenden flitsen over het voetbalveld, waardoor er uiteindelijk maar 20 minuten overbleven om te voetballen. Maar déze wedstrijd wonnen we. Geen genade voor een team Duitse jochies van een jaar jonger. Een klinkende 2-0 overwinning, waardoor we toch nog op de negende plaats eindigden.

We konden de volgende dag met opgeheven hoofd huiswaarts rijden.