Gewoon maar een gemiddelde dag in Kenia, misschien vinden jullie het leuk ik in ieder geval wel:

Vrijdag 8 januari 2010

Weer een dag in dit idiote, geweldige land, ik zit in een riante huiskamer, nog net wat warmte uit het steenoventje of noem je dat, vuurtje, een schreeuw uit het grote vreemde Afrikaanse huis, Iwan springt dus onder het gemalenwater, hij neemt een koude douche. Hij heeft trouwens geen keus, er is alleen maar een koude douche, alleen Kamande neemt een koude douche in dat prachtige huis, maar hij is dan ook een originele Keniaan.

Ik lach en vraag aan Frida, het meisje wat daar voor alles zorgt, komt uit het land of nowhere, is daar in huis om eigenlijk overal voor te zorgen, of ze een paar ketels water op het vuur zet, ik ben niet zo dapper als Iwan, dus ga gewoon echt terug in de jaren en krijg van Frida een emmer heet water, met teil, dus ik kan mengen en heerlijk terug in de tijd, douchen met een soort tupperwearbakje, water scheppend uit de teil en over mijn lichaam smijtend, dus mijn dagelijkse douche, ik weet nog steeds niet hoe je het badschuim van mijn body krijg, maar dat is zeer onbelangrijk daar.

We hebben gisteren afgesproken om een echte safarireis te ondernemen, uiteraard met een echte gids. We gaan daar dus alle wilde dieren die je, je maar kan bedenken, fotograferen.
Makkelijk gezegd, later zal blijken dat ik de eerste foto’s vergeten ben te nemen, stijf van de zenuwen, je hoort zo’n leeuw gewoon hijgen en zuchten, in je open jeep, dacht dat die auto’s alleen in de films bestonden, je weet wel met al dat hout van binnen, nou ik heb het meegemaakt hoor.

Maar ja, dit alles is voor morgen, vandaag hebben we een afspraak gemaakt met de plaatselijke voetbalclub Ngatcha F.C., het dorpje bestaat uit ca. 2000 mensen die proberen hun hoofd boven water te houden, maar wel een echte voetbalclub, na een voorstellingsronde met het plaatselijke bestuur van deze roemruchte club, alle notabelen zijn komen opdraven om de afspraak voor onze clinic te maken, dat was dus gisteren, Iwan en ik wisten dat we dan nu ook waar moesten maken vandaag!

Dat hoef je uiteraard maar 1x aan Iwan te zeggen, volgens mij heeft zich de afgelopen nacht rijk gerekend over de kanjers die wij aan het eind van onze reis mee gaan nemen.
Om 15.00 uur waren wij natuurlijk op hun voetbalveld ter plekke…. Voetbalveld…. een stukje land, met hier en daar een grassprietje voor de rest rode aarde en veel modder. In de avond is het daar alleen regen en nog meer regen. Wij blijken het nog steeds niet te snappen, afspreken om 3 uur betekend dat we waarschijnlijk op die dag bij elkaar komen, tijden doen in ieder geval niet ter zake!

Dus om ca. weet ik veel hoe laat, ja, ik ga het wel een keer leren, komen de eerste spelers aanwandelen, ik hun kloffie, weer alle egards, handjes schudden, lachen en nieuwsgierig kijken, in ieder geval door mij, zeker 3 uur later dan de door ons afgesproken tijd is er zo’n man of 20 present, met voltallige bestuur, trainer en minstens het halve dorp. Ik heb natuurlijk al afgeleerd om te vragen waarom er niemand was op de door ons afgesproken tijd, je krijgt dan namelijk geen antwoord op je idiote vraag, je bent er toch, dus waarom iets anders zeggen dan “ik ben blij dat je er bent” is niet aan de orde, of je snapt er echt niets van.

Daarna een groot spektakel, Iwan geeft een clinic waar de vonken vanaf spatten, het hele dorp is uitgelopen en staan te kijken alsof het de eredivisie in Kenia betreft. Later begreep ik van hun trainer dat ze nog nooit zoiets geweldigs hadden meegemaakt, en dat met 3 half lekke ballen, 4 pilonnen, die wij alleen bij de wegenbouw gebruiken, en een geweldig enthousiaste groep hele leuke voetballers.

Na deze happening gaan de spelers in hun kloffie naar huis, en wij moe maar voldaan naar ons “thuis”in Kenia, heerlijke maaltijd met alles direct van het land, alles zonder elektriciteit, kaarslicht, warmte van het vuur, en lieve mensen om je heen, daarna nog even een grootse partij geschaakt met Kamande, 22.00 uur naar bed, of gewoon naar bed omdat het waarschijnlijk tijd daarvoor was, is eigenlijk beter gezegd, slapen, de schreeuw van Iwan, en weer opstaan, zomaar een dag in Kenia.

Hieronder een aantal foto’s.

Groet, Wim Teuling.